Maand: april 2012

jaar 4.4 Wel eten, niet eten

Philippe Een reactie plaatsen

Ons gratenpakhuisje komt niet aan. Helaas voor hem werd het eten de laatste tijd zo’n drama dat hij zelfs afviel. Hij was bijna 15 kilo, maar zal alweer onder de 14. Onze pogingen tot proppen, verleiden, limiteren, betrekken, uitkiezen, belonen en straffen hadden helaas alleen tot gevolg dat wij ons zaten te frustreren. Wat moet je nou als ouders? Een steeds moeier ogend jongetje wordt steeds onaanspreekbaarder en sjacherijnig. Weg gezelligheid en leuke sfeer. En vooral op de moeilijke momenten als het zwaar op werk is geweest kan ik het niet opbrengen om lekker positief te blijven. Sterker nog, ik geloof er ook in dat dat alleen maar linkse gedoe ook niet altijd werkt. Soms moet je gewoon aanpassen en doen wat goed is, eten dus.

Bij de dokter was besproken een tijd geleden al besproken dat hij geen superdrankjes meer mocht krijgen als bijvoeding. Alles was onderzocht wat er te onderzoeken viel, lichaamlijk was er niets mis. Beetje weinig ijzer, maar dat kon ook te maken hebben met de weinige intake (eten tot je nemen). Dus… we kregen de laatste keer het idiote advies om niet meer zo moeilijk te doen. Kom op zeg… alsof mijn frustratie het eten van Chris in de weg staat, dat dit een machtsspel zou zijn van dat kleine mannetje naar ons toe, dat de geboorte van Mijke hem nog meer ontlokte om door middel van niet eten aandacht te krijgen. Mijn natuurlijk briesende houding was al snel verdwenen. Alles viel als een kwartje in de jukebox en speelde mooie muziek. Het enige dat ik moest leren was geduld te hebben en gewoon hem de ruimte te geven om niet te eten. Dat moest toch lukken?

We zijn nu een maand verder sinds het laatste doktersbezoek. Het is niet helemaal anarchie aan tafel, Chris mag bepalen of hij wel of niet eet, maar het is geen SP waarin zelfbeschikking het hoogste recht is. Ik tolereer geen gepiep, want gepiep is emotionele chantage. Niet eten OK, maar niet erover lopen zeuren. En hij moet proeven, altijd. De boer moet leren dat eten ook anders kan zijn. Gelukkig hebben wij een kindje dat daar best voor open staat op de goede momenten. En, alhoewel ik het nog maar sporadisch doe, ik prop er niet veel in, vooral ’s ochtends zoekt hij het maar lekker uit. De gouden zin is : “anders geven we het aan de vogels”, die bijna altijd werkt, want dat doen we dan ook. Eten is gelimiteerd. Geen uren aan tafel, nee, gewoon een half uurtje en dan ruimen we op. De keus is aan hem. En egoïstisch gezien ben ik een veel tevredener mens. Het drama aan tafel is beperkt, meestal is het gezellig. Hij is veel zelfstandiger in het eten en maakt keuzes (die ik natuurlijk niet zou maken) waar hij tevreden over is. Hij eet blijkbaar genoeg want hij valt niet af. En de laatste paar dagen roept hij dat hij honger heeft… het moet niet gekker worden.

 

jaar 4.4 Vrienden

Philippe Een reactie plaatsen

Naar school gaan heeft meer te betekenen dan alleen de interlectuele ontwikkeling. Het is wel grappig om te merken hoe wij, maar ook andere ouders reageren op de aangeboden leerstof en de manier waarop dit aan de kinderen aangeboden wordt. Dit alles terwijl we spreken over de ‘oude’ kleuterschool. Ik weet niet of jij je nog kan wat kan herinneren van je eigen tijd daar? Mij staat bij dat het één groot speelkwartier was, een lieve juffrouw en dat ik eigenlijk te laat, geleerd heb hoe je je veters moet strikken. Er is wel wat veranderd in het basis onderwijs. De kleuterschool is niet meer, het is nu gewoon groep 1, wat natuurlijk suggereert dat het doorlopend onderwijs is tot aan groep 8. Eigenlijk best raar als je er over nadenkt dat na de lagere school, dat tegenwoordig Primair Onderwijs heet, er een gat zit met een andere manier van werken met het VO. In plaats van letterlijk doortellen naar groep 9 en 10 gaan we naar een andere school, nieuwe dingen doen, die soms laten vergeten wat er geleerd was op de basisschool. Een nieuwe leeftijdsfase heeft nieuwe pedagogische wensen, dat vertaald wordt in nieuw onderwijs. De verbinding is soms ver te zoeken, daar lopen wij in het VO vaak tegen aan.

Maar goed, ik was bezig met de kleuterschool. De doelen zijn veranderd. Er is al een CITO toets voor groep 1, bij het Dalton onderwijs dat Chris volgt, wordt verondersteld dat hij af en toe werkjes doet. Ze werken met maatjes, die zorgen voor elkaar. Aan het eind van de rit worden ze afgerekend op een aantal sociaal emotionele doelen, maar ook op cognitieve ontwikkelingen: Lettergrepen, tellen en in groep 1 ook rijmen. Wij zijn al aan het oefenen, want voor je het weet moet hij naar het speciaal onderwijs en daar is geen geld meer voor met de nieuwe bezuinigingen binnen het passend onderwijs.

Chris is slim genoeg, daar heb ik me nooit echt zorgen over gemaakt. OK, als echte docent verbaas ik me wel eens over ‘waarom’ hij bepaalde dingen nog niet begrijpt of inziet, maar dat is soms ook gewoon erg tijdelijk. Mijn zorgen zijn meer uitgegaan zijn naar het sociale. Van de opvang hebben we meegekregen dat hij een beetje op zichzelf is en liever met jongere kinderen speelt. Nu krgen we in het 10 minuten gesprek mee dat hij er van geniet dat ij de jongste is. Kinderen vinden hem schattig en lief en helpen hem graag. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik daar ook in mijn basisschooltijd van genoten heb. En daarmee is er een start gekomen voor hem voor het maken van vrienden. Hij vertelt graag wie hij allemaal lief vindt, jongens en meisjes. Op dit moment is roze zijn lievelingskleur en is hij volgens eigen zeggen verliefd op een jongetje. Moet kunnen.

Eén jongetje springt overal boven uit. Die is zo grappig! Net zoals Chris hem geweldig vindt, zo praat hij thuis ook vaak over Chris. Die twee kunnen het goed samen vinden. Een week of twee geleden vroeg het mannetje op vrijdag middag ook of hij op vrijdagmiddag mocht komen spelen. Tuurlijk mag dat! Even telefoonnummers met mama uitgewisseld en de twee hebben lekker gespeeld. Ik merkte wel aan Chris dat hij soms wat bazig was en ongecontroleerd. Maar het knappe van het jongetje was dat hij dat feilloos wist te parreren. Bijzonder zo’n samenwerking.

Ik denk dat ik het het belangrijkst vind dat hij terugkijkt op zijn kleutertijd als een tijd van lekker spelen, leuke vrienden en een beetje leren. Eigenlijk is dat niet zo veel veranderd met wat er vroeger was. Hoe je met anderen om gaat in de rest van je leven wordt in deze fase bepaald. Ik denk dat ik het jongetje snel maar weer bij ons ga uitnodigen.